Your LOGO

Lista Fanow
Dopisz Sie!

MENU
News
Biografia
Dyskografia
Teksty
Fotografie
Wywiady
Z Prasy

DOWNLOAD
Mp3
Taby
Gry
Skiny do Winampa
Midi

LINKI
Linki
Bannery
Wymiana Bannerów

INNE
Czat
Księga Gosci
Ankieta

IMPREZY
Imprezy

TWÓRCA
Błędy na Stronie
Autor
Mail
2079613

PODZIĘKOWANIA
Piwko.pl





























































































































































































































































































 

Powrót

  • Green River

    Na poczštku lat 80. w Seattle większo?ć lokalnych grup rockowych skupiała się wokół wytwórni Sub Pop. Pozostałe albo nie wydawały płyt, albo chciały grać dla tej wytwórni. Niewštpliwie w mie?cie był niezły klimat do robienia muzyki, bo z tej stosunkowo małej miejscowo?ci w stanie Waszyngton wywodzi się wiele zespołów - w tamtym okresie działały m.in. The Limp Richards, Mr Epp, Deranged Diction, czy The Ducky Boys. Cechš charakterystycznš tych kapel były liczne rotacje członków. Po jednej z nich w 1984 roku powstał zespół Green River. W pierwszym składzie zespołu grali: Mark Arm, Steve Turner, Alex Vincent i Jeff Ament. Nazwa zespołu pochodzi ponoć od miejsca, gdzie ukrywał się poszukiwany morderca i gwałciciel. Wracajšc do składu - oczywi?cie wkrótce się zmienił - do Zielonej Rzeki dołšczył Stone Gossard. Green River wydało EP-kę "Come On Down", po tym kapelę opó?cił Steve Turner, a na jego miejsce wstšpił Bruce Fairweather. Następnym wydawnictwem zespołu była wyprodukowana w 1986 roku EP-ka pt. "Dry As A Bone" - ukazała się jednak dopiero w następnym roku, ze względu na problemy finansowe wspomnianej wcze?niej wytwórni Sub Pop. W sierpniu 1987 Green River zaczšł nagrywać pierwszy pełny album. Po kłótni o przyszło?ć zespołu Arm i Vincent odeszli z zespołu. Arm nie zgadzał się z Amentem, który chciał podpisać kontrakt z większš wytwórniš płytowš. Miejsce Arma i Vincenta zajeli Greg Gilmore i wokalista Andy Wood. Tak jak chciał Ament podpisali kontrakt z Phonogramem. Zmienili też nazwę - teraz nazywali się Mother Love Bone Mother Love Bone Po podpisaniu kontraktu grupa dostała menedżera - był nim Kelly Curtis. Zanim jednak nagrali płytę chłopaki z Mother Love Bone wyjechali na trase po USA. Na koncertach Andy Wood objawił się jako ekscentryczny wokalista, co zresztš tylko pomogło grupie. Wood słynšł z ekstrawaganckich ciuchów, narkotyzowania się i różnych ekscesów. Zachowujšc się jak gwiazda stał się więc w pewien sposób sławny. Po powrocie grupa zajęła się nagraniem płyty. W marcu 1989 ukazała się pierwsza EP-ka, pt. "Shine", która zawierała 5 utworów. W kwietniu 1990 w sprzedaży znalazł się album "Apple", jednak jeszcze przed wydaniem płyty zespół dotknęła tragedia. 16. marca znaleziono Andego Woooda nieprzytomnego w jego własnym mieszkaniu. Trzy dni po?niej Wood zmarł. Przyczynš było przedawkowanie heroiny. To był również koniec zespołu. Jeszcze jednym ważnym akcentem było nagranie płyty po?więconej Woodowi. Pomysłodawcš projektu był Chris Cornell z Soundgarden - do swojej koncepcji namówił Amenta, Gossarda i kolegę z zespołu - Matta Camerona. Wspólnie stworzyli grupę o do?ć dziwnej nazwie Temple Of The Dog.

  • Temple Of The Dog

    Nazwa zespołu zwišzana jest z pseudonimem Wooda, na którego wołano "Pies"("DOG") i pochodzi z jednego z utworów Mother Love Bone. ?wištynia Psa potrzebowała jeszcze jednego gitarzysty. Stone Gossard zarekomendował swojego kolegę z czasów szkolnych - Mike'a McCready'iego. Stone, Mike i Jeff tak się ze sobš zaprzyja?nili, że postanowili założyć zespół. Do trójki dołšczył jeszcze Dave Krusen, perkusista. Wspólnie nagrali kasetę demo. Było na niej kilka utworów, między innymi "Dollar Short". Grupie brakowało tylko jednego - wokalisty. W poszukiwaniu pomógł im Jack Irons, przyjaciel owej czwórki i perkusista najpierw Red Hot Chili Peppers, a potem Eleven. Przesłał on kasetę z nagraniem koledze z San Diego, niejakiemu Edwardowi Vedderowi. Był on wcze?niej wokalistš grupy Bad Radio, z którš grywał w nocnych klubach. Eddie miał reputację człowieka, który nigdy nie ?pi. Nie skończył szkoły ?redniej, wieczorami grał z grupš, w nocy pracował na stacji benzynowej, z samego rana surfował po oceanie. Tak samo było kiedy dostał kasetę od Ironsa. Ed przesłuchał w nocy kasety, wstrzš?nięty muzykš poszedł jak każdego ranka posurfować, a po powrocie siadł i napisał trzy teksty do otrzymanej muzyki - "Alive" ( wcze?niej "Dollar Short"), "Once" i "Footsteps". Historia w tych piosenkach układa się w jednš cało?ć, którš autor zatytuował "Mamasan" i odesłał do Seattle. Kiedy Jeff usłyszał wokal Eda zadzwonił do Gossarda - obaj wiedzieli, że majš już nowego piosenkarza. Jeszcze tego samego dnia zaprosili Veddera do Seattle i zaczeli grać próby. Przez tydzień nie grali nic innego po za "Alive". Mieli już zespół, który nazwali Mookie Blaylock...

  • Mookie Blaylock

    Zanim Mookie Blaylock wydali płytę Ed załapał się na sesje Temple Of The Dog, gdzie jego rola polegała na dorabianiu chórków, a w utworze "Hunger Strike" był głównym wokalistš. Album pod tytułem "Temple OF The Dog" ukazał się w sklepach w maju 1991. W tym samym czasie Mookie Blaylock grali już koncerty. Mieli już nawet menedżera, który był Kelly Curtis (znowu). To on załatwił Mookiemu trasę koncertowš z Alice In Chains. Tak się złożyło, że był to okres, kiedy wielkie wytwórnie zainteresowały się Seattle. Przyczynš tego była oczywi?cie Nirvana, której sukces skłonił producentów do zwrócenia uwagi na bliżej niezidentyfikowanš muzykę "grunge". Ostatecznie kontrakt z Alice In Chains i Mookie Blaylock podpisała wytwórnia Epic. "Mookie" była już gotowa, żeby wydać płytę, ale wcze?niej musieli zmienić nazwę - Mookie Blaylock to nazwisko ulubionego koszykarza grupy i raczej trudno byłoby zastrzec co? takiego. Kłopoty z nazwš nie trwały długo - Eddiemu przypomniała się jego ulubiona babcia Pearl, której specjalno?ciš był pewien halucynogenny dżem. W ten sposób powstała grupa PEARL JAM.

  • Ten

    Pearl Jam wydał swjš pierwszš płytę zatytułowanš "TEN" - taki numer koszulki nosił Mookie Blaylock, a po za tym album nagrało dziesięć oczu, ršk i uszu. Jeszcze przed wydaniem płyty zespół opu?cił Dave Krusen. Na jego miejsce wstšpił na chwilę Matt Chamberlain, a po?niej Dave Abruzzese, który na dłużej zadomowił się w zespole. Tymczasem w Seattle powstał fan-klub Pearl Jam - Ten Club - członkowie otrzymali pod choinkę singiel z utworem "Let Me Sleep (Christmas Time)". Po wydaniu singla "Alive" Pearl Jam stało się sławne. Eddie i spółka byli wszędzie - m.in. w filmie Cameron'a Crowe'a - "Singles", jako aktorzy (Eddie, Jeff i Stone zagrali w nim zespół o wymownej nazwie Citizen Dick), a także jako autorzy piosenek: "Breath" i "State Of Love And Trust". Potem przyszedł czas na koncerty. Ed objawił w trakcie tournee nowy talent - skoki z wysoko?ci 5 metrów na publiczno?ć. Dżemowcy wytšpili też w koncercie z serii MTV pt. Unplugged. W trakcie koncertu jak i po?niej w programie Saturday Night Live Eddie wyra?ił swoje poparcie fundacji bronišcej prawa kobiet do dokonywania aborcji - Pro-Choice. Następny okres rozwoju grupy był mniej udany - w czasie tournee po Europie doszło do kilku incydentów, które skłoniły grupę do powrotu do domu: w Sztokholmie kto? okradł Eda, a w Roskilde ochroniarz pomylił go z jednym z fanów. Pobity Ed wraz z grupš wrócili do Stanów, gdzie dali serię koncertów Lollapalooza, m.in. u boku Red Hot Chili Peppers - magazyn Rolling Stone uznał je za najlepszy występ 10-lecia. Było też kilka mniej ciekawych zdarzeń, jak ?mierć kolegi Eda - Stefana Sargenta, czy wznowienie płyty Temple Of The Dog bez wiedzy autorów. Kiedy wszyscy czekali na nowy album członkowie Pearl Jam zajeli się zupełnie czym? innym. Mowa oczywi?cie o projektach ubocznych, które możecie zobaczyć tutaj. W 1993 roku zespół odebrał cztery nagrody MTV Video Music za videoclip Jeremy, w reżyserii Marka Pellingtona. Klip wygrał w kategoriach klip roku, grupa roku, grupa hard/heavy metal i reżyseria. Po tym wydarzeniu zespół zdecydował się nie kręcić więcej videoclipów. Liczy się tylko muzyka.

  • Vs.

    W 1993 roku ukończony został drugi album pt. "Vs.". Po przeczekaniu burzy zwišzanej z najnowszym albumem Nirvany "In Utero" w końcu płyta trafia do sklepów - i sprzedaje się bardzo bardzo dobrze (jakie? 5 milionów), zwłaszcza, że nie było żadnych klipów i promocji. Po wydaniu płyty przyszła pora na kolejne tournee, najpierw po Europie, razem z U2, a pó?niej w Stanach. Tam Pearl Jam zaczęło grać tylko w mniejszych salach, żeby nawišzać lepszy kontakt z publiczno?ciš. Grupa miała wystšpić u boku Nirvany, ale pewne wypowiedzi Kurta Cobaina, albo jak kto woli grypa Eda uniemożliwiły odbycie się koncertu.

  • Vitalogy

    Po ?mierci Cobaina wszyscy rzucili się na "ostatniego grungowca", którym był oczywi?cie wokalista Pearl Jam. Edowi bardzo się nie spodobała całkowita utrata prywatno?ci więc zaczšł chodzić w maskach, pić alkohol i nie skakał już na widownie. Oczywi?cie ?mierć Kurta C. również wpłyneła na niego negatywnie, czego dowodem jest kolejna płyta "Vitalogy" - smutna i dołujšca. Przed jej wydaniem Pearl Jam opó?cił Dave Abruzzese. Powodów tej decyzji nie zna nikt poza członkami zespołu, a sam Abruzzese był zaskoczony. Ponoć poszło o nadmierne gwiazdorstwo perkusisty, albo też o jego rzekome narkotyzowanie się, lub o inne aspiracje muzyczne, jest też wersja, która mówi, że po prostu z Davem nie można było się dogadać. Oficjalna przyczyna jest jeszcze głupsza - ponoć perkusista chciał dokształcić się muzycznie. W każdym razie nowym perkusistš został stary znajomy - Jack Irons. Zdšżył jeszcze dodać cegiełkę do Vitalogy, czyli ostatniš piosenkę "Stupid Mop". Pearl Jam znowu wyruszył w trasę, ale krótkš ponieważ gdy zespół dowiedział się ile kosztujš bilety na ich występ odwołał całe tournee. Spór z monopolistš w branży dystrybucji biletów - firmš Ticketmaster przeszedł do historii - do dzi? np. w teleturnieju Milionerzy (wersja amerykańska) zdarza się pytanie o to wydarzenie. Wracajšc do płyty warto wspomnieć, że najpierw ukazała się w wersji winylowej, o czym zresztš mówi piosenka promujšca płytę "Spin The Black Circle". Po nieudanej trasie muzycy zajeli się projektmi ubocznymi, z których na największe wyróżnienie zasługuje chyba - Mad Season - projekt Mike'a McCready'iego i kolegów: Layne'a Stanleya z Alice In Chains, Barreta Martina i Bakera. W 1995 roku muzycy spełnili swoje marzenie - nagrywali ze swoim guru. W przerwie między nagraniami płyty z idolem Pearl Jam Neilem Youngiem muzycy wyruszyli jeszcze do Azji. Po powrocie dokończyli dzieło, które nazwane zostało "Mirrorball". Na płycie chłopaki grali, Ed podkładał chórki, a Neil ?piewał. Przy okazji sesji zespół nagrał dwie nowe piosenki "Long Road" i "I Got ID" - obie zostały wydane na singlu "Merkinball". Ed nagrał dwie piosenki do filmu Tima Robbinsa "Dead Man Walking", czyli "Przed egzekucjš". Pierwszy utwór to znany już "Long Road", drugi to egzotyczna kompozycja, nagrana wspólie z Ali Khanem, a zatytułowana "Face Of Love". Reszta zespołu w sierpniu wyruszyła do Europy na koncerty z Neilem. W 1996 roku Pearl Jam odebrał nagrodę Grammy za "Spin The Black Circle" w kategorii Best Hard Rock Performance. Był to duży sukces - do piosenki nie było przecież klipu. I znów muzycy zajeli się projektami ubocznymi. A potem - nowa płyta "No Code".

  • No Code

    "No Code" ukazała się 26. sierpnia - miała być ponad pół roku wcze?niej, ale lepiej pó?no niż wcale. Zwłaszcza, że trasa koncertowa tym razem przebiegała przez Polskę. Koncert odbył się 1. listopada 1996 na Torwarze w Warszawie. Wszystkie bilety kupiono miesišc wcze?niej.

  • Yield

    Przez następne dwa lata grupa siedziała cicho. Po za projektami ubocznymi nie działo się prawie nic. W końcu w 1998 roku ukazał się album "Yield". To co go sczególnie wyróżnia to promocja - były nawet videoklipy, chłopaki znów udzielali wywiadów, na sklepach (nawet w Polsce) widać było plakaty i nalepki. Zespół powrócił też do większych koncertów. Może nie na stadionach, ale napewno dla większej liczby publiczno?ci niż 8000. Ponoć muzycy tęsknili za takimi występami i długim tournee (poprzednie trwało 30 dni). Trasa przebiegała przez Australie i USA - zamiast Jacka Ironsa na perkusji grał Matt Cameron. Z tej drugiej czę?ci poskładano płytę koncertowš.

  • Live On Two Legs

    "LIVE On Two Legs" ukazała się w grudniu 1998 roku i tym razem nie poparta żadnš promocjš wskoczyła do pierwszej 20. listy Billboardu. 1999 rok minšł dla Pearl Jam spokojnie - wydano składankę "No Boundaries" z dwoma utworami w wykonaniu Pearl Jam "Last Kiss" (mp3) i "Soldier Of Love" (pierwsza z nich zdobyła najwyższe miejsce na li?cie Billboardu w historii Pearl Jam -drugie), a także trzeciš czę?ć składanki "Music For Our Mother Ocean" ze ?wietnš piosenkš "Whale Song" z wokalem Jacka Ironsa. Dżemowcy wystšpili też na koncercie School Benefit, gdzie zaprezentowali dwie nowe piosenki - "Nothing As It Seems" i jeszcze nie zatytułowanš, zwanš "In Thin Air". Jack Irons oficjalnie opó?cił zespół. Zapowiadana na grudzień premiera nowej płyty przesunięta została na 1. maja. Na 15. czerwca zapowiedziano za? koncert drugi Pearl Jam w Polsce.

  • Binaural

    "Binaural" po kilkukrotnie przekładanej premierze ukazała się ostatecznie 15. maja 2000 roku w Europie. Po tym kontynencie przebiegała pierwsza czę?ć trasy koncertowej promujšcej nowy album. Zgodnie z zapowiedziami 15. czerwca zaplanowano koncert w katowickim spodku. Zespół zgodził się występować na stadionach (40000 ludzi w Portugalii) oraz na festiwalach. 27. maja Teleexpress podał niewiarygodnš informacje jakoby Pearl Jam zdecydował się na dwa koncerty w Polsce. Dwa dni pó?niej informacje te potwierdziły: zamiast koncertu na Węgrzech zdecydowano się na drugi występ w Katowicach. Jakże szczę?liwy był to wybór wiedzš te osoby, które były na tym koncercie. Koncert ten zresztš na stałe zapisał się w historii zespołu, a to dzięki polskiej publiczno?ci. Widzowie od?piewali zespołowi polskie "Sto lat"... Zresztš nie tylko ten fakt spowodował, że zarówno koncert 16. czerwca, jak i ten który odbył się dzień wcze?niej były wspaniałe. Rado?ć ze wspaniałej trasy przerwała jednak tragedia na festiwalu w Roskilde. 30. czerwca zespół występował na głównej scenie przed ponad 50 tysišcami publiczno?ci. Niestety 9 fanów nie wytrzymało naporu widzów. Zespół odwołał ostatnie dwa koncerty z trasy europejskiej. Policja nie znalazła winy w organizatorach festiwalu zrzucajšc moralnš odpowiedzialno?ć na zespół i muzykę. The Cure, Pet Shop Boys i Oasis odwołali swoje występy na festiwalu w Roskilde, ale sam festiwal nie został przerwany. Noel Gallager stwierdził, że "organizatorzy powinni być roztrzelani, za dopuszczenie do tragedii i upór z jakim dšżyli do nie przerwania Roskilde 2000". Członkowie Pearl Jam zdecydowali się zagrać zaplanowanš trasę po USA, zrezygnowali z występów na festiwalach. Grupa przygotowała dla fanów fenomenalny przezent w postaci oficjalnych bootlegów. Każdy koncert z trasy europejskiej oraz każdej następnej będzie rejestrowany i wydawany na płytach. Zespół chce w ten sposób pomóc fanom, którzy do tej pory musieli wydawać duże pienišdze za słabej jako?ci nagrania piratów.

    Powrót

  • dodaj do ulubbionych  ustaw jako stronę startowš  e - mail 

    Pearl Jam-Alive


    Przyjaciel CGM! - www.cgm.pl

    WARTO ZOBACZYC
    Pomóż w nagrywaniu płyty dla Pearl Jam! [www.plytadlapearljam.prv.pl] Soundgarden Site

    ZAGŁOSUJ NA STRONE
    Ranking stron muzycznych # PEARL JAM # toplista Zagłosuj na strone! POLSKIE STRONY GRUNGE































































































































































































































































































    Copyright © 2003 [Evolution]